Home // 2012 // November

sean carroll

Carroll’s task is not an easy one. The Higgs is, essentially, the fundamental particle which gives all other fundamental particles the very fundamental property we call mass. It’s the Higgs that “makes” mass. Unfortunately that bold statement actually hides most of the real story. The Higgs is really the capstone of an ornate pyramid of abstract ideas physicists have been building for decades as they struggled to answer a simple question: “What is matter?”

Carroll, a physicist with an intimate knowledge of his subject, gives us a grand story that begins with the Greeks 2,500 years ago and ends with an other-worldly atom smasher in Geneva last summer. Carroll’s book succeeds by combining lucid descriptions of the triumphant physics behind the Higgs with the very human story of the search itself. As he puts it:

If you’re the kind who secretly obsesses about the fundamental nature of reality but wouldn’t know a boson if it was delivering roses at your doorstep, I have good news for you. Physicist and science blogger Sean Carroll’s new book The Particle At The End Of The Universe, is filled with insight, great story telling and a whole lot of Higgs Bosons.

When you’re six years old everyone asks these kinds questions. Why is the sky blue, why do things fall down? … That innate curiosity is beaten out of us by years of schooling and the pressures of real life.

In the still corners of our life, however, those questions never really disappear. As Carroll shows so clearly, we strive to understand the fundamental questions for a fundamental reasons:

The search for the Higgs is not just a story of subatomic particles and esoteric ideas. Its also a tale of money, politics and jealousy.

Carroll’s book is more than a tour of big ideas and big events in physics. With wit and honesty Carroll conveys why the fundamental questions of science matter so much to human culture:

We are a part of the Universe that has developed a remarkable ability: to hold an image of the world in our minds.

That capacity, as Carroll shows us in The Particle At The End of The Universe, carries its own responsibility and its own joy.

Industry publications in Thailand

Now step into the world with a lot of technology here. Concerning the effect that makes everything related to technology and media were typing it. In this print media has been capped. Quality upgrade over the previous. With support from small to big size. The industry’s most recognized in the books each month has a new book coming out more. More than three thousand copies by the publisher. The areas were listening. The book is mostly fiction, both of which have been translated from a foreign country or a writer Thailand. Does not have to be continuous. The hibiscus is a city in Thailand is a step towards making the world more printing industry. Increasing awareness that the authors hope that in 2013 we will have cleared the book goes far in Thailand that it’s not global. I was asked to encourage writers to Thailand every Khiap books are very good quality team ibookwatch.com. It’s encouraged.

วงการสิ่งพิมพ์ไทย

 

ในตอนนี้โลกก้าวเข้าสู่ยุคที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีต่างๆมากมายนะครับ นั้นทำให้ทุกอย่างมีผลเกี่นยวของกับเทคโนโลยีทั้งสิ้นรวมถึงสื่อการพิมพ์ด้วยครับ สื่อการพิมพ์ในขนาดนี้ก็ได้รับการต่อยอด อัพเกรดคุณภาพมากกว่าครั้งก่อนๆ มีรองรับตั้งแต่ขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่ครับ และวงการที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในประเทศไทยวงการ หนังสือ ที่ในแต่ละเดือนนั้นมีหนังสือใหม่ๆออกมามากกว่า สามพันเล่มโดยสำนักพิมพ์ต่างๆกว่า ร้อยสำนักพิมพื โดยหนังสือสวนใหญ่จะเป็นหนังสือนิยายต่างๆทั้งที่ได้รับการแปลจากของต่างประเทสหรือที่นักเขียนชาวไทยเขียน เองก็มีให้เห็นอย่างต่อเนื่องครับ เนื่องจากขนากนี้เมืองไทยกำลังก้าวสู่การเป็นเมืองหนังสือโลกทำให้วงการการพิมพ์ยิ่ง ตื่นตัวกันมากขึ้นซึ่งทางผู้เขียนหวังว่าในปี 2013 เราจะมีสุดยอกหนังสือของไทยที่ก้าวไปไกลในระดับโลกกันนครับ ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้แก่นักเขียนชาวไทยทุกคนให้เขียบหนังสือคุณภาพออกมามากๆครับ ทางทีมงาน ibookwatch.com ของเป็นกำลังใจให้ครับ

The best idioms part4

Idioms and phrases the word today. “Goody-Goody”.

The novel tells the story of the famous. Francisco de Marella (Cinderalla), which came out in comic books and movies may be another story. Which described the poor girl, but a beautiful soul that is History of little Goody Two Shoes, which were published in the year 1765.

A little girl who is an orphan and the poor poorer, but a beautiful soul with hard work, integrity, remember to wear shoes with one hand. One day, she receives a pair of shoes I like the richness of her joy. She shouted, running through the city’s Two-Shoes Two Shoes end she married a widower and lives a comfortable and there is a reward for her goodness. Upon entering the range. 20th century began to anybody who has a good mental mind morality or that Goody-Goodie Goody-Goody.

However today. The meaning of the Goody-Goody Goody two-shoes and have changed dramatically because people would think that I would have a girl, but only in the imagination. Not in the real world. They do not look that good on her. May be affected much more. Thus the two expressions to be applied to anyone. Assumed to behave as a good person and I think that’s perfect.

How was the phrase for today. I hope to apply it to the case when the update Idioms possible. ibookwatch.com it.

idioms the graet aphorism part2

Today, I would like to phrase the words “Put the cart before the horse” (do not do it Step by step) how to do is watch it.

Imagine you want today. If you give the horse behind the cart. How to be a horse-drawn vehicles. It will have to push the car in front. Instead of dragging as usual. The pathways to see the expression. I heard the car pull away. That means you’re doing something wrong in order to delay the process, everything is up to the test or operation.

This expression has been used for ages then. From the Greek and Roman power. And used in the plays of William Shakespeare’s (William Shakespeare), author of the poems and plays. Greek world famous. The resulting family of merchants and landowners who have money at the Stratford Bird Fe (Stratford) in the Warwickshire area. England in the year 1500.

William Shakespeare‘s (William Shakespeare) is regarded as one. In the poet and the British Poet. He wrote plays and poetry, and several hundred of his most dramatic comedy based on the historic York. It also has a mix of tragedy. And I called Romance. Many, such as Hamlet, King Lear, Romeo and Julia and Othello by William Shakespeare, George (William Shakespeare) has been called the god of poetry. And died peacefully at his home in the year 1616.

How was the word I was GA I know about my health as well. What page is the word that keeps track of it.

Titian

Titian’s paintings have been the subject of countless exhibitions and art historical studies, but Sheila Hale’s new biography is the first full-length life of the Venetian master since 1877. And it doesn’t take long to see why. Although he lived an uncommonly long life, into his mid 80s, it wasn’t a very exciting one. He almost never left Venice, where he had no real rivals for artistic supremacy; Tintoretto and Veronese were much younger. His working practice remains unclear, since, as Hale writes, “16th-century writers on art thought it inappropriate to describe the physical act of painting.” He was faithful to his first wife, and although he remarried after her death, we don’t even know the name of his second spouse. His letters concern mostly dry matters of accounting — “I do not see how I can hope ever to obtain those moneys kindly assigned to me,” that sort of thing — and many of those were actually written by secretaries.

Venice in the 16th century was a rollicking boomtown: Intellectually and religiously progressive, it served as a mixing point for immigrants from east and west and was the capital of an expanding empire. A few decades later, Venice’s glory days were gone. Hale does an admirable job recapturing the sights and smells of the Most Serene Republic, its traders and patricians, and of showing how the city nurtured one of the greatest painters of Western art history. But the subject of her biography remains beyond her grasp, which is just as well: As she would surely acknowledge, the brilliance of Titian rests not on his correspondence or bank ledgers but on his paintings.

Titian’s canvases can be sweeping, like The Rape of Europa, or hair-raising, like his late masterpiece The Flaying of Marsyas. His life, however, was the opposite; he was business-minded, stern and deeply identified with the establishment. And at over 800 pages, this biography groans under the weight of Hale’s research. Even specialists may not really care just how many ducats Titian received for this or that portrait, or how he got his cousin appointed as a notary at court. English speakers — has a claim to being the most enduringly influential painter of the Renaissance, even more than his Roman contemporaries Michelangelo and Raphael. Something about him drives his fans to excess. Peter Paul Rubens painted nearly two-dozen copies of Titian’s work; Anthony van Dyck bought 19 Titians for his own collection. Velazquez and Rembrandt worshipped him. Oscar Wilde called Titian’s Assumption of the Virgin “certainly the best picture in Italy.” And just a few years ago, then-British Prime Minister Gordon Brown set off a bizarre media uproar after he praised Titian’s late work and his political opponents vandalized the painter’s Wikipedia entry.

The book perks up when Titian fades into the background and Hale turns her attention to his friends and clients. We follow Philip II, the enterprising Spanish king, for whom Titian paints his disturbingly sexy Danae; Charles V, the Holy Roman Emperor who died gazing at Titian’s Adoration of the Trinity; Ippolito de Medici, “a swaggering, spoiled, restless young hell-raiser” who, despite his sexual appetite, becomes a cardinal in Rome; and a whole collection of dukes and doges.Best of all is her study of Pietro Aretino, one of Titian’s best friends, an “avaricious, unscrupulous and highly sexed powerbroker” who is most famous today for his pornographic sonnets. (Titian painted three portraits of him, one of which hangs at the Frick Collection in New York.) A much more natural subject for a biography than Titian, Aretino recurs in this book as the consummate Renaissance operator, hustling from the Vatican — where he kisses the feet of Pope Julius III — to the brothels of the Grand Canal. In one letter he praises a famous courtesan for “putting a mask of decency on the face of lust.” Not long after that, she was in Titian’s studio, where she became the model for his Venus of Urbino, now at the Uffizi in Florence.

Coney Island

Anyone who might have seen me turning the pages of Lawrence Ferlinghetti’s A Coney Island of the Mind would have mistaken me for an unremarkable 13-year-old in a winter coat and unbuckled galoshes, with a book bag slung over his side. And up to that moment that’s exactly who I was: a typical lower-middle-class kid, whose parents (devout believers in the holy trinity of rank commercialism, status seeking and sexual prudery) worked long hours for little pay, with three kids and my mother’s mother to care for.
I even thought that I’d found that blessed state a few years later when I arrived at Woodstock, not knowing that even there in paradise I was still my parents’ son, which is why I think I was the only person among the half a million in attendance who was unable to procure either sex or drugs.

Life in my household was always tense and sulky, and, now and then, explosive. Terrified of blow-ups, I did my best to fit in. I tried to be the kind of person my parents expected me to be. I worked hard in school and I never got into trouble. I was more angster than gangster: the only tough guys I’d ever dreamed of being were the Jets and Sharks.

But reading Ferlinghetti, I encountered a breathtaking rejection of the values I grew up with. Ferlinghetti denounced American consumerism “singing from the Yellow Pages.” Unlike my elders, he was a “social climber climbing downward.” In his smart-alecky way, he counseled us to “confound the system,” “to empty out our pockets…missing our appointments” and to leave “our neckties behind” and “take up the full beard of walking anarchy.”

In 1965, in a bookstore in Brookline, M.A., in the late afternoon of an ordinary school day, I discovered my inner Beat poet.

Longings I didn’t know I had suddenly sprung to life: Mine was the heart Ferlinghetti described as a foolish fish cast up and gasping for love “in a blather of asphalt and delay.” I wanted to be robust, uninhibited and wide open to the world like the dog trotting “freely in the street… touching and tasting and testing everything.”When I left the store, I may still have been the middle-class kid I was, diffident, self-conscious and too eager to please. But from then on, I was inwardly transformed. I lived a secret life in the poetry I went on to read — and in the poems I began to write. On the page, I undermined the rules I lived by off the page. I dreamed of the world Ferlinghetti invited me to enter, a world of impulse and imagination where lovers went “nude…in the profound lasciviousness of spring in an algebra of lyricism.”

เกาะแห่งรัก

ใครก็ตามที่ได้เห็นฉันเปลี่ยนหน้าของ Lawrence Ferlinghetti ของเกาะโคนีย์ของจิตใจจะได้เข้าใจผิดว่าผมธรรมดา 13 ปีในฤดูหนาวเสื้อและ galoshes unbuckled กับกระเป๋าหนังสือพาดผ่านด้านข้างของเขา และถึงตอนที่ที่ว่าผมเป็นใคร: เด็กต่ำกว่าชนชั้นกลางทั่วไปที่พ่อแม่ (ผู้เชื่อศรัทธาในพระไตรลักษณ์แห่งพ่อค้ายศสถานะการแสวงหาและเจ้าระเบียบเกินไปทางเพศ) ทำงานเป็นเวลานานสำหรับการจ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ กับสามเด็กและ แม่ของแม่ของฉันในการดูแล

ผมก็คิดว่าผมพบว่ามีความสุขรัฐไม่กี่ปีต่อมาเมื่อฉันมาถึงที่สต๊อคไม่ทราบว่ายังมีอยู่ในสวรรค์ฉันก็ยังคงลูกชายพ่อแม่ของฉัน ‘ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวในหมู่ครึ่ง ล้านบาทในการเข้าร่วมประชุมที่ไม่สามารถที่จะจัดหาทั้งสองเพศหรือยาเสพติด

ชีวิตในครัวเรือนของฉันถูกเสมอตึงเครียดและบูดบึ้งและตอนนี้แล้วระเบิด กลัวระเบิด-ups ผมของฉันดีที่สุดเพื่อให้พอดีกับนิ้วผมพยายามที่จะเป็นชนิดของคนพ่อแม่ของฉันคาดว่าฉันจะ ผมทำงานอย่างหนักในโรงเรียนและฉันไม่เคยมีปัญหา ผม angster มากกว่านักเลง: เพียงแกร่งผมเคยฝันของการเป็นอยู่ที่เจ็ตส์และฉลาม

แต่อ่าน Ferlinghetti ผมพบอันน่าทึ่งของการปฏิเสธค่าที่ฉันเติบโตขึ้นมาด้วย Ferlinghetti ประณามการคุ้มครองผู้บริโภคอเมริกัน “เสียงร้องจากสมุดหน้าเหลือง.” ซึ่งแตกต่างจากผู้ใหญ่ของฉันเขาเป็น “นักไต่เขาปีนลงทางสังคม.” ในทางสมาร์ท alecky เขาให้คำปรึกษาเราให้ “ทำลายระบบ”, “จะว่างออกกระเป๋าของเรา … หายไปนัดหมายของเรา” และปล่อยให้ “ไทของเราหลัง” และ “ใช้เวลาถึงเคราเต็มรูปแบบของความโกลาหลเดิน.”

ในปี 1965 ในร้านหนังสือในบอสตัน, แมสซาชูเซตในช่วงบ่ายของวันโรงเรียนสามัญที่ผมค้นพบจังหวะกวีของฉันภายใน

ความใฝ่ฝันที่ฉันไม่ได้รู้ว่าฉันได้เด้งแล้วก็ไปใช้ชีวิต: เหมืองก็คือหัวใจ Ferlinghetti อธิบายว่าเป็นปลาโง่โยนขึ้นและอ้าปากค้างสำหรับความรัก “ในข้อความไร้สาระของยางมะตอยและความล่าช้า.” ฉันอยากจะเป็นที่แข็งแกร่งและไม่มีความยับยั้งชั่งใจอย่างเปิดกว้างไปทั่วโลกเหมือนสุนัขวิ่งเหยาะ ๆ “ได้อย่างอิสระในถนน … สัมผัสและลิ้มรสและการทดสอบทุกอย่าง.” เมื่อผมออกจากร้านผมอาจยังคงได้รับเด็กชั้นกลางผม คือขี้อาย, ประหม่าเกินไปและความกระตือรือร้นที่จะโปรด แต่หลังจากนั้นผมก็กลายใจ ฉันอาศัยอยู่ความลับของชีวิตในบทกวีผมไปในการอ่าน – และในบทกวีที่ผมเริ่มเขียน บนหน้าผมทำลายกฎที่ผมอาศัยอยู่ตามปิดหน้า ฉันฝันของโลก Ferlinghetti เชิญผมไปใส่โลกของแรงกระตุ้นและจินตนาการที่รักไป “เปลือย … ในความมีความใคร่ที่ลึกซึ้งของฤดูใบไม้ผลิในพีชคณิตของ lyricism.”

Lighthouse book

Howard Norman’s The Bird Artist, a 1994 National Book Award finalist, is the most exemplary text for learning how to best conjure up a unique setting. This elegant novel is the first book of his Canadian trilogy, and a subtle and hauntingly stark tale of suppressed romances, deep hatred and profound forgiveness. Its narrator, Fabian Vas, is a bird artist who draws and paints the Witless Bay. In the opening chapter, he confesses to murdering the village lighthouse keeper, Botho August, the secret lover of Fabian’s lonely mother.

His magical stage is, of course, Witless Bay, nestled along the harsh and misty coast of Newfoundland. The rains there play major roles in the unfolding human dramas: sometimes a joyful prelude; other times a soliloquy condemning the evils of man and bleakness of life isolated from the rest of the Earth.

In fiction, setting is a local goddess you must kowtow to before you lift up your pen and attempt to create an authentic fictional world. It is a lofty stage to be erected — an ornate frame within which a masterful painting will be hung.

You can hear raindrops weep in some pages with anger and whisper in others with great lament in the quiet of a lonesome night, but it is the people, the vital elements of a setting, which set this book apart from the rest. They all seem drawn and contorted in some way by the pull of the sea, their lives tilted by the weight of the dark waves.

Some characters are blurred at the edges, incomplete from within, with part of their soul hovering out over the waves, attached to land only by the tragic ropes that fasten their collective fate.

Others are nestled snugly and cozily in their broken homes like seabirds seeking temporary shelter on the edge of a neglected Earth. They talk, if at all, in crisp and terse shorthand codes known only to locals, as if the silence of the sea has made them all begrudging philosophers of life who toss off miserly nuggets of wisdom and pinches of humor — as if the simplicity of Witless Bay has made them talk less and think more.

The Bird Artist is an ode to the sea, homage to that unbreakable bond between man and the elements — and the ancient discord and perpetual harmony that coexist within it.

The novel is the manifestation of the author’s deep love for the land, and the sea that nurtures him. Only when a writer loves the locale this deeply can he or she deliver a work of such singularity.

It is the thematic evocation of the sea that casts the overwhelming spell upon this witty bay. The ocean is the vast bosom they run to seeking freedom, relief and redemption — a cursed siren bewitching them, yielding good tidings and tragedies simultaneously. The Atlantic becomes the mother goddess giving birth to joy, anguish, hope and broken dreams by her ever-changing faces and roiling depths.

โจเซฟที่รัก

ตอนแรกเธอจะเบื่อโดยสาวกของลูกชายของเธอ “สัตว์ไม่ได้โกนหนวดและ twitchers” แล้วเธอเป็นขวัญ ที่เธอมองพระเยซูที่อยู่พวกเขา “เสียงของเขาทั้งหมดเท็จและน้ำเสียงของเขาทั้งหมดหยิ่งทะนง” และรู้สึกไม่สบายใจ มีชื่อเสียงของพระเยซูเติบโตและเขารวบรวมสมัครพรรคพวกมากขึ้นเขาจะกลายเป็นคนแปลกหน้าของเธอ เธอรู้ตัวดีว่าด้วยความกลัวการติดตั้งว่าลูกชายของเธอเป็นวาระและเธอก็ไม่ได้มีส่วนร่วมที่เขาเชื่อมั่นว่าเขาจะลุกขึ้นมาอีก

ในพันธสัญญาเคร่งขรึมและน่ารักของแมรี่ Colm Toibin ให้เสียงกับแม่ของพระเยซู ผู้สูงอายุและผู้ที่แยกใน Ephesus, คุกคามด้วยกาลของลูกชายของเธอตายเช่นเดียวกับลูกน้องของเขาแมรี่ narrates ทรงจำของเธอถูกตรึงไม้กางเขนในเย็นรายละเอียดคมชัด,

ตอนนี้ปีหลังจากการตรึงกางเขนสองของสาวกของพระเยซู – ดูเหมือนเซนต์จอห์นและเซนต์พอลแม้ว่าเพื่อต้องการอีกมากในโนเวลลานี้ตัวตนของพวกเขาจะออกจากความคลุมเครือ – เยี่ยมชมแมรี่ ฉลาดแกมโกงและโหดร้ายพวกเขาข่มขู่เธอจะต้องการให้เธอยืนยันเรื่องของพระเจ้าพระเยซู แต่แมรี่ไม่ยอมรู้ว่านักเขียนได้ “เขียนสิ่งที่ทั้งเขาเห็นหรือที่ฉันเห็น.”

งานดังกล่าวจะไม่ได้เรียกว่าแหลมของพระเยซู – ข่าวดี – แต่พินัยกรรม – พยานให้ไปเป็นพยาน “ฉันอยู่ที่นั่น” เธอกล่าว และได้เห็นการตรึงกางเขนแม่ของพระเจ้าบอกอัครสาวก: “ฉันสามารถบอกคุณได้ในขณะนี้เมื่อคุณบอกว่าเขาแลกโลกฉันจะบอกว่ามันไม่คุ้มค่ามัน.”

มากความสง่างามของโนเวลลานี้มาจากภาษาซึ่งเป็นบทกวี แต่อะไหล่ของเหมือนเพลงความลับของพระวรสาร และในขณะที่พระวรสารการพูดและการอนุมานที่ใช้เพื่อผลที่ดี มากที่สุดครุ่นคิดชื่อ “พระเยซู” ไม่เคยใช้ – ไม่เคย ไม่เป็นคริสต์ แทนแมรี่เรียกเขาว่า “ลูกชายของฉัน” หรือ “เขา” หรือ “คนหนึ่งที่อยู่ที่นี่.” ส่วนหนึ่งของที่นี่คือความเจ็บปวดของเธอ – เธอทนไม่ได้ที่จะพูดชื่อ – แต่เป็นส่วนหนึ่งของมันก็ยังเป็นปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วมในการเล่าเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งชื่อพระเยซูคริสต์
Toibin ใบคำถามที่สำคัญที่สุดยังไม่ได้ตอบ:? เขารักษาคนป่วย? เพิ่มคนตาย? เปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่น? แมรี่ได้ยินเรื่องราวเพียงเศร้าอย่างมีพันธสัญญาของแมรี่ในที่สุดจะช่วยให้มารดาของพระเยซูโอกาสที่จะพูด และได้รับโอกาสที่เธอขว้างทิ้งม่านฟ้าของมาดอนน่าที่จะเป็นเครือมนุษย์เฉิดฉาย

Toibin ไม่ยืนยันหรือปฏิเสธการคืนชีพของลาซารัส แต่ทำให้มันชัดเจนว่าถ้าเขาถูกยกขึ้นมันไม่ได้ให้ศีลให้พร แต่สาปแช่ง เขาแทบจะไม่สามารถเดินและได้รับความทุกข์ความเจ็บปวดระทมทุกข์: “. ถ้าเขากลับมาใช้ชีวิตมันเป็นเพียงที่จะพูดอำลาครั้งสุดท้ายที่จะได้” ในมุมมองของแมรี่ไม่เพียง แต่เป็นมันเป็นความคิดที่ไม่ดี – มันก็ยังเป็นละเมิด: “ไม่มีใครควรยุ่งเกี่ยวกับความสมบูรณ์ที่เป็นตาย” เธอกล่าว แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่พระเยซูพยายามเขียน – เพื่อเปลี่ยนการตายของพระเยซูเป็นวิญญาณ และแมรี่ขัดขืนตลอดทางแม้เธอจะรู้ว่ารุ่นของพวกเขาจะประสบความสำเร็จ: “. พวกเขาจะประสบความสำเร็จและชัยชนะและผมจะตาย”